Ermənilər mənimçün ən maraqlı etnoslardan biridir. Dünyanın ən müxtəlif ölkələrinə səpələnmiş ermənilər yaşadıqları yerlərdə adətən uğura nail olurlar.
Məsələn, Fransada və ya Belçikada ermənilər arasında yoxsula, səfilə, kasıba nadir hallarda rast gəlmək olar.
Onlar yaşadıqları yad arealda, yad cəmiyyətdə sürətlə uyğunlaşma prosesi keçir və yerli şəraitdən faydalana bilirlər.
Bunu ustalıqla, məharətlə bacarırlar.
Ermənistandan savayı.
Ermənilərin xarakterik, yalnız onlara xas olan əsas cizgilərindən biri yanaşı, çox olanda uğura nail ola bilməmələridir.
Bir-birlərinə düşmən kəsilir, ən pis və naqis xüsusiyyətləri sıralayırlar.
Son 30 ildə isə Ermənistandakı ermənilər bitib-tükənməyən, sürəkli uğursuzluğa düçardır.
Bilirsiniz, niyə?
Onlar şüurlarında yer etdikləri, uydurduqları, xəyal etdikləri yalanların, illüziyaların, miflərin qurbanına çevriliblər.
1990-cı illərdə Rusiyanın birbaşa yardımı ilə Azərbaycan rayonlarını işğal edəndə ermənilər bacarıqlı döyüşçülər, mərd savaşçılar, qorxmaz etnos olduqlarını düşündülər.
Halbuki həmin əraziləri rus hərbçilər işğal etmiş, ermənilərə peşkəş etmişdilər.
O illərdə Azərbaycanın nizami, hazırlıqlı, peşəkar və intizamlı ordusu yoxdu.
Olan könüllülərin dəstələri idilər.
Könüllülərsə şir kimi vuruşsalar da, ümumi komandanlığın olmaması, Bakıda hakimiyyət uğrunda tükənməyən mübarizələr, yarıtmaz rəhbərlik, fasiləsiz xəyanətlər, panikalar və s. bizi məğlub duruma saldı.
Bu səbəbdən də ermənilər özlərini inandırdılar ki, "qalib xalq"dırlar.
Elə həmin 1990-cı illərədək, sabiq Sovetlər Birliyində ermənilər pis yaşamırdılar.
Çünki bəhs etdiyim kimi, yerli şəraitə həddən ziyadə ustalıqla uyğunlaşaraq şərtlərdən məhz erməni kimi faydalanan etnosdur.
O dönəmin canlı şahidləri yaxşı bilirlər: Sovetlər Birliyi vaxtlarında Bakıda ən yaxşı mənzillərdə yaşayanlar, ən yaxşı vəzifələrdə çalışanlar arasında ermənilər həddən ziyadə idi.
"Sirr" çox bəsitdi: ermənilərin uğura nail olmaqda ən effektiv vasitəsi və "silah"ı qadınları idilər.
Bakıdakı istənilən erməni üçün vəzifə karyerasında irəliləmək, hansısa uğura nail olmaq üçün arvadından "faydalanmaq", yəni bu uğuru təmin edə biləcək kişiyə arvadını təklif etmək adidən adi məsələ idi.
Arvadının çalışdığı idarədə və ya qurumda daha böyük vəzifəyə, daha böyük maaşa nail olmaq üçün müdirdə "yox" deməməsini erməni ər adi hal sayırdı.
Özü də faydalanırdı arvadının belə "fərasət"indən.
Amma 1990-cı illərdən sonra erməni kişilər "mərd, qorxmaz, igid" olduqlarına özlərini inandırdılar.
Halbuki belə olmayıb, deyildi və ola da bilməzdi.
İkinci Qarabağ Müharibəsi ermənilərin kim olduğunu tam dəqiqliyi ilə göstərdi.
Ermənilər məhz bu səbəbdən hələ də affekt və şok vəziyyətdən çıxa bilmirlər. Heç cür inana bilmirlər ki, onlar döyüşkən, cəsarətli və qürurlu xalq yox, arvadları hesabına daim nəyəsə nail olmağa çalışanların etnosudur.
Ermənilər iki ildir ki, üzləşdikləri fəlakətdən çıxış yolu arayırlar.
Bəhs etdiyim səbəbdən Ermənistanın və ümumiyyətlə, ermənilərin sadəcə, bir çıxış yolu var.
L'habitude est une seconde nature!
Onlar ya kim olduqlarını xatırlamalı, əsrlər boyu mövcudluqlarını təmin etmiş biqeyrətlik və bişərəfliyin yaşam prinsipi sayıldığı davranış modelinə dönməli, müti və itaətkar etnos olduqlarını yada salmalı - ya da İrəvandakı məzarlıqları genişləndirməyə hazır olmalıdır.
Fransızlar demişkən, "Chaque personne a sa propre voie"...
Aznews.az